یکی یکی خاموش کن ،

من از گم شدن در تاریکی رابطه ها هراسانم !

من نیامده بودم که راهی شوم .

فانوسی بر درگاه می آویزم

تا سپیده دم ،

سمت عبور تو نمایان باشد !

هزار بار هم که بیایی

رد پای تو تکراری نیست .

ز وسوسه های تو

هزار طعنه شنیده ام

ز معتکفان دیر ،

لیک هیچ نگفتمشان

کین همه بیقراری

اختیاری نیست !

جایی میان دستانت پنهان کن

پشت دل شورهایت !

پیش از آنکه با نسیمی

از پریشانی گیسوان تو بیدار شوم

تا خوابی  بی تعبیر

سهم من شود از این هم آغوشی !

مرثیه ای از درد بگو

که نخوانده باشم !

من ،

آخرین بازمانده ام

از نسل تو .

چیزی برای گفتن اگرجا مانده است

نجوا کن !

این بار

بی نمازی شاید

همه ابرها ببارند !

که اینگونه در ابتدای راه جا مانده ای !

برای ماندن

هیچ وقت دیر نمی شود .

 ترسم از اینست روزی ،

بهانه های ماندن ات تمام شوند !

کم کم به زمزمه ای خواب می کنی مرا

من عمر رفته ام باقی از آن توست

بی آنکه ملتفت شوم ذره ذره آب می کنی مرا